اخترشناسان موفق به رصد نوع دیگری ابرنواختر شدند :: نشریه خبری پایدار


اخترشناسان موفق به رصد نوع دیگری ابرنواختر شدند

درخواست حذف این مطلب
پایان عمر یک ستاره به تولد یک ابرنواختر ختم می شود؛ انفجار عظیمی که با افزایش حجم باورنکردنی خود، ابر گداخته ای به وجود می آورد. اکنون اخترشناسان می گویند که موفق به رصد نوع دیگری از ابرنواخترها شده اند.ابرنواخترهای نوع ia، یکی از مهم ترین ابزارهای اخترشناسی هستند. این رویدادهای درخشان اما زودگذر، یکی از تنها روش های استاندارد قابل اعتمادی هستند که به محققان امکان اندازه گیری دقیق فاصله و همچنین سرعت انبساط جهان را می دهند. اما از آنجایی که ابرنواخترها بسیار زودگذر و غیر قابل پیش بینی هستند، ثبت این رویدادهای نجومی در مراحل ابتدایی وقوع بسیار دشوار است. اخترشناسان دانشگاه آریزونا، ماه مارس، موفق به کشف یک ابرنواختر یک روزه شدند.پایان عمر یک ستاره به تولد یک ابرنواختر ختم می شود؛ انفجار عظیمی که با افزایش حجم باورنکردنی خود، ابر گداخته ای به وجود می آورد. هرگاه واکنش های هسته ای هسته ی ستاره متوقف شوند، ستاره به مرحله ی مرگ وارد و ساختارش ناپایدار می شود و با سوزاندن سوختش، به یک ابرغول یا ستاره ای پرحجم تکامل می یابد، سپس در انفجاری بزرگ به نام ابرنواختر فوران می کند.این ابرنواختر که sn 2017cbv نام گذاری شده است، توسط دیوید سند، استاد دانشگاه آریزونا کشف شد. این ابرنواختر در کهکشانی به نام ngc 5643 واقع است که ۵۵ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد که آن را به یکی از نزدیک ترین رویدادهای اخیر ابرنواختری تبدیل می کند.دیوید سند می گوید:این (ابرنواختر) یکی از اولین تلاش ها در خلال یک روز و یا حتی در طی ساعت ها از زمان وقوع انفجار ستاره ای بود.به این ترتیب، اخترشناسان توانستند بلافاصله شبکه ای از تلسکوپ ها را به سمت این پدیده نجومی فوق العاده درخشان بچرخانند و برای نخستین بار موفق به مشاهده چنین رویدادی شوند. اخترشناسان این اطلاعات را در قالب یک نقطه آبی یا منحنی کوتاه و بلند نور ابرنواختری ثبت کردند که میزان روشنایی این رویداد را در طول زمان اندازه گیری می کرد. به طور معمول، ابرنواخترها به سرعت درخشان می شوند و سپس در عرض چند هفته ناپدید می شوند. نقطه منحنی نوری ابرنواختر sn 2017cbv که در طی چند روز اول مشاهده رخ داد، اگر تنها طی چند روز بعد از رویداد کشف می شد، کاملا از دست رفته بود. سند می گوید این نقطه به احتمال زیاد از برخورد انفجاری یک ستاره ی همراه پدید آمده است. به گفته محققان، با توجه به بقایای ستاره ی کوتوله سفید، این رویداد از نوع یک ابرنواختر نوع ia بوده است. این بقایا زمانی به وجود می آیند که یک ستاره به پایان عمر خود می رسد. اما این کوتوله های سفید بی درنگ منفجر نمی شوند. بلکه وقتی به جرمی بیش از ۱.۴ برابر جرم خورشید برسند، منفجر می شوند.اگر این اتفاق بیفتد، یک ستاره ی کوتوله سفید به صورت ابرنواختر نوع ia منفجر می شود. هم اکنون دو فرضیه در مورد علت ابرنواخترهای نوع ia وجود دارد: دو ستاره ی کوتوله سفید در یک سیستم ستاره ای دوتایی در حالتی مارپیچی به هم نزدیک می شوند و پس از برخورد، منفجر می شوند. فرضیه ی دوم می گوید در سیستم ستاره ای دوتایی حاوی یک کوتوله ی سفید و یک ستاره ی عادی، مواد ستاره ی هم جوار توسط کوتوله ی سفید جذب و پس از حجیم شدن این ستاره، منفجر می شوند. سند می گوید:در مورد ابرنواختر sn 2017cbv، نقطه آبی در منحنی نور می تواند به علت مواد ناشی از انفجار کوتوله سفید باشد که به ستاره ی هم جوار خود برخورد کرده است. تصور می کنیم اتفاقی که در این رویداد رخ داده است، همان فرضیه دوم (برخورد کوتوله سفید و ستاره ی هم جوار) باشد.بر اساس اطلاعات محققان، تخمین زده می شود که ستاره ی هم جوار شعاعی ۲۰ برابر خورشید داشته است. ستاره ی کوتوله ی سفید هم با کشیدن مواد از جو ستاره هم جوار خود به حدود ۱.۴ جرم خورشید رسیده و منفجر شده است. زمانی که موج شوک انفجار به ستاره هم جوار رسیده است، موجب ایجاد موادی شده که منتهی به مشاهده درخشش نور درخشان شده اند. اخترشناسان می گویند این شوک حاصل ابرنواختر نمی تواند ناشی از انفجار دو ستاره ی کوتوله سفید بوده باشد.گریفین حسین زاده، یکی از محققان این مطالعه از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا می گوید:ما از سال ۲۰۱۰ که پیش بینی شده بود، به دنبال اثر یک ابرنواختر روی یک ستاره ی هم جوار بودیم.با این وجود، مشاهده این اثر، فرضیه دیگر در مورد ابرنواخترهای نوع ia را رد نمی کند. در واقع هر دو فرآیند احتمالا رخ می دهند؛ اما مشخص نیست کدام یک از این دو فراوان ترند. محققان با استفاده از شبکه ای از ۱۸ تلسکوپ رباتیک رصدخانه لاس کامبرس در گولتا کالیفرنیا، قادر به ثبت این ابرنواختر شدند. مشاهده ی ابرنواختر sn 2017cbv به طور مداوم از لحظه کشف، می تواند به اخترشناسان کمک کند که با سرعت بیشتری ابرنواخترها را شناسایی کنند و اطلاعات بیشتری در مورد پدیده های مشابه در آینده به دست بیاورند.